Kimlik Tanımı Bağlamında Türkiye’nin İran Üzerinden Geliştirdiği Tehdit Algıları (1980-2003)

Türkiye ile İran arasındaki ilişkiler, tarihsel derinlik ve jeopolitik gerçeklikler üzerinden şekillenen karmaşık bir dinamik taşır. Her iki ülkenin de ulusal kimlik inşası, geçmişten devralınan deneyimler, inanç sistemleri ve coğrafi konumun getirdiği zorunluluklarla iç içe geçmiştir. Bu süreçte, tehdit algıları yalnızca dış faktörlerle değil, aynı zamanda kendi toplumsal hafızalarında yer eden savaşlar, göçler ve dönüşümlerle de beslenir. Kadim medeniyetlerin mirasçısı olan bu iki devlet, iç ve dış politikalarını belirlerken hem tarihsel birikimden hem de güncel jeopolitik dengelerden etkilenir. Kitap, 1980-2003 yılları arasında Türkiye’nin İran’a yönelik geliştirdiği güvenlik kaygılarını, kimlik temelli bir bakış açısıyla ele alıyor. Devletlerin kendilerini nasıl tanımladığının, algıladıkları tehditleri ve stratejik tercihleri nasıl şekillendirdiğini inceliyor.