Kılıç Yarası Gibi (Cep Boy)

Sultan, imparatorluğun son demlerini yaşadığının ilk kez o gece farkına varmıştı. Belki de eski eşi geri dönmeseydi, bu gerçeği daha geç kavrayacaktı. Gece boyunca konağında, geceliğiyle bir o yana bir bu yana yürüdü; serinlemek için bahçeye çıktığında, acının da türlü türlü olduğunu anlamıştı. Terk edilmenin yarasıyla özlemin acısı aynı değildi. Karısı onu bıraktığında, bir daha göremeyecek olmanın hüznü, kırılan onuru ve alaycı bakışların yarattığı eziklikle birleşmişti. Şimdiyse hasret, çıplak ve katıksız bir ıstırap olarak yüreğine oturmuştu; tek avuntusu, bu acının ilkinden daha uzun sürmeyeceğini bilmekti. "Seversen hissedersin," demişti Osman’a, öyle bir tonla söylemişti ki, genç adam anlamıştı: Gerçek sevgi asla bitmez, sadece biçim değiştirir. Hikmet Bey ise, babasından miras kalan bu acıyı, ölmeden önce hatıralarına özenle kaydetmişti; sanki geçmişin izlerini geleceğe taşımanın bir yoluydu bu.