Kılıç Yarası Gibi

İmparatorluğun son demlerinde, bir sabahın alacakaranlığında, konağın geniş odalarında dolaşan adamın yüreğinde eski bir sancı yeniden canlanmıştı. Yıllar önce terk edenin geri dönüşü, unutulmuş yaraları deşerken, kaybetmenin acısıyla özlemin ıstırabının aynı olmadığını fark ediyordu. Bir zamanlar gururu kırılmış, alaycı bakışların altında ezilmişti; şimdiyse yalnızca çıplak bir keder vardı karşısında. "Sevmek, hissetmektir," diye mırıldandı bir an, sanki bu sözler yıllardır içine gömülü gerçeği açığa çıkarmıştı. Oğlu Osman, bu tuhaf cümlenin ardındaki anlamı sezdi: gerçek sevgi asla yok olmaz, sadece biçim değiştirir. Hikmet Bey ise, babasından miras kalan bu acıyı, ölümünden önce satırlara dökerken, belki de kendi hikâyesinin de bir gün unutulmayacağını umuyordu.