Kıblemiz Aç Yatan Çocuklar Olsun

Naim Kandemir’in satırlarında, geçmişin gölgesi hep yanı başımızda dolaşıyor. Unutmaya çalıştığımız anılar, gençliğimizin solan renkleri, yenilgilerin yüreğimize bıraktığı izler... Sanki eski duvarlardaki yarım kalmış sloganları tamamlamaya çalışır gibi, kendi hikâyemizi yeniden yazmaya çabalıyoruz. Kitap, yakın dostu Cengiz Türüdü’ye yazılmış mektuplarla açılıyor; her satır, sanki bize hitap ediyor. Yazar, geçmişle bugünü iç içe geçirirken, gündelik yaşamın sıradan görünen ayrıntılarında bile derin bir sorgulama gizliyor. Mektuplar, samimiyetin en yalın haliyle, içimizde saklı kalanları gün yüzüne çıkarıyor. İkinci bölümde ise rüyalar devreye giriyor. Hayata dair karmaşık duygular, düşlerin sisli aynasında yansıyor. Rüyalardaki dünya, tanıdık ama bir o kadar da gizemli; tıpkı yaşadığımız gerçeklik gibi. Kandemir’in akıcı ve içten üslubu, bu yolculuğu daha da anlamlı kılıyor. Geçmişin yüküyle bugünü.