Ketum

Bir genç kızın hayatı, kitap yığınlarının, fotokopilerin ve sınav kağıtlarının gölgesinde solup gidiyor. On yıl öncesinin baharı gibi, umutları da bir bir dökülüyor yüzünden. Ruhundaki o boşluk, her adımda daha derin hissediliyor; acı veren, ama bir türlü durdurulamayan bir yürüyüş bu. Yazmak, belki de tek çıkış yolu. O yarayı deşmek, eksik kalanı tamamlamak, kanayan yerden bir şeyler çıkarmak... Belki de yazdıkça unutulacak, unutulunca da yeni düşlere, yeni bir hayata doğru kanat açılacak. Yalnızlık, yaşanmamışlık ve kuşatılmışlık üzerine kurulu bu öykü, genç bir ruhun savaşını anlatıyor. Postmodern bir dokunuşla, içindeki acıyı, kaybı ve umudu aynı sayfalara sığdırıyor. Kırık bir hayatın parçalarını bir araya getirirken, okuru da kendi yaralarına dokunmaya davet ediyor.