Keske Tanimasaydim Seni

Kimsenin adını anmadan, bir yangının içinde durup kalmış gibi hissettim. "Üşüyorum," dediğin gün, kendimi ateşe attım; farkında mısın? Dört duvar arasında seninle kurduğum hayalleri, çocuklarımızı, birlikte olsaydık dünyanın nasıl da farklı görüneceğini düşledim. Ama sen kapıdan içeri adım atmadın. Evimi, umutlarımı yerle bir ettin. Şimdi ne ev kaldı, ne de yıkıntı. Sadece ben, o molozların altından doğruldum. Sevgisizliğin ne olduğunu senden öğrendim. Keşke hiç karşılaşmasaydık. Hayatım boyunca yanıldım, pek çok kez. Ama en derin yanılgım, sana olan inancımdı. Dönersin umuduyla bekledim; olmadı. Olduğum yerde donup kaldım. Ne ileriye gittim, ne geriye. Bir yapbozun eksik parçası gibiyim artık. O kayıp parça benim; sen ise geriye kalan her şeysin. Ama sen yoksun. Belki bir gün biri çıkar da beni bulur diye umut ediyorum. Bu dünyada nice insana sevgiyi anlattım, ama sana anlatamadım. Sen ol da anla! Kendi.