Keşke

Toprağı yeşertmek için kaç bahar geçmeli? Ya da bir insanın yüreğinde filizlenen umut, kaç on yıl sonra solmaya yüz tutar? Peki ya pişmanlık, aşk, fedakârlık... Bunlar bir ömre sığar mı? Sema Soykan’ın *Keşke* adlı eseri, bu soruların peşine düşerek altı farklı hayatın kesiştiği noktada duruyor. Köy Enstitüleri’nin tohumlarını ektiği iki öğretmenin, Sabia ve Fikret’in hikâyesi üzerinden, Türkiye’nin aydınlanma serüvenine ışık tutuyor. Roman, 1940’lardan 1980’lere uzanan bir zaman diliminde, eğitimin, sevginin ve mücadelenin izini sürüyor. Enstitülerin açılışından kapanışına, eğitimdeki devrimci adımlardan siyasi çalkantılara kadar geniş bir perspektif sunuyor. Bireysel keşkelerin ötesinde, bir toplumun kolektif hafızasında yer eden hatalar, kayıplar ve umutlar da burada kendine yer buluyor. Geçmişin gölgesiyle bugünü sorgulayan, yaşanmışlıkların derinliklerine inen bir anlatı.