Keşke Japon Olsaydım!

Onur Gökşen’in kaleminden dökülenler, sanki bir dost sohbetinin samimiyetiyle akıyor sayfalara. Her cümlesi öylesine doğal, öylesine içten ki, yazma emeğinin izlerini bile fark etmiyorsunuz. Oysa arkasında yılların birikimi, gözlemleri ve durup düşündükleri var. Sokakta rastladığı bir anı, bir şarkının sözleri, uzak bir ülkede yaşayan birinin hasreti... Hepsi, onun elinde hayat buluyor. Nostaljiyle sarmalanmış ama geçmişe takılıp kalmayan, günceli eleştirirken umudunu yitirmeyen bir bakış bu. Huysuz ama sıcak, ironik ama derin. Hikâyelerinde kaybolurken, aslında kendinizi buluyorsunuz – hem gülümseyerek hem de biraz hüzünlenerek. Cengiz Kurtoğlu’nun sesi kulaklarınızda çınlarken, bir yandan da New York’ta yaşayan bir Ermeni doktorun elli yıllık vatan özlemiyle yüzleşiyorsunuz. Gökşen, yazdıklarıyla size "Oh be" dedirtiyor; çünkü anlattıkları, sadece onun değil, hepimizin hikâyesi.