Kesik Türkü

Fadıl Karlıdağ’ın *Kesik Türkü*’sü, bir ağıt gibi başlar; yürekten dökülen sözlerle, unutulmuş hikâyeleri yeniden canlandırır. Çanakkale’nin tozlu sokaklarında yitip gidenlerin, Yemen’in kızgın kumlarında kaybolanların, gurbete düşenlerin ya dönmeyen ya da dönse de tanınmayanların sesidir bu. Ana sütü kadar saf, toprak kadar içten türkülerdir anlatılan. İstanbul’un yüksek konaklarında uyuyanların, sarı gelinin hüznünü taşıyanların, dostunu Allah’a emanet edenlerin, sevdasını mektuba dökenlerin izini sürer. Her satır, bir türkünün kıyısından kopup gelmiş gibidir; düzensiz, imzasız, ama hilesiz. Acının, özlemin, vefanın diliyle örülüdür sayfalar. Karlıdağ, okuyucuya sorar: Hâlâ türkü dinler misin? Hâlâ yüreğindeki o eski yangını hatırlar mısın? Bu roman, sadece bir hikâye değil, bir çağrıdır; kaybolan sesleri duyurmak, unutulanları anımsatmak için.