Kerbela’da Celal Abbas

Fırat’ın kıyısında, Kerbela’nın acımasız çölünde bir destan yazılır. Abbas’ın yüreği, susuzluktan kavrulan yavruların feryadına dayanamaz; su getirmek için yola çıkar. Ama yol, kan ve ihanetle örülüdür. İbni Ziyad’ın askerleri önünü keser, kollarını keser, başını bedeninden ayırır. Zeynep’in gözyaşları, Ali Ekber’in sessiz vedası, taze gelinlerin kırık hayalleri... Hepsi bu topraklarda birikir. Aşık Bektaş’ın dizelerinde yankılanır hâlâ: "Gelme Fırat’a, Abbas!" Ama o, gitmiştir bile. Tarihin en hüzünlü kahramanlarından biri olarak, susuz dudaklara umut taşırken can verir. Bu roman, Kerbela’nın kanlı sayfalarını, sevgiyle, acıyla ve direnişle yeniden yazıyor.