Kenger

Acıların en derini, kelimelere sığmayandır. Yüreğindeki sancıyı ne dile getirebilir ne de ondan uzaklaşabilirsin; sadece sessizce taşırsın. Oysa umut her zaman sevgi, şefkat ve anlayışla dolu bir dünyadan yana olur. Ne var ki gerçekler acımasızdır: çıkarların kol gezdiği bu hayatta, bir lokma mutluluk uğruna ömrünü harcarken, çığlıkların boşluğa karışır. Kimse duymaz, duysa bile umursamaz. Daha çocuk yaşlarda, sevgisizliğin ve ilgisizliğin soğuğuna maruz kalan narin bir yürek... Kanatları kırık, sığınacak liman arayan bir serçe. Her kapıyı çaldığında geri çevrilen, dışlanan o küçük kızın hikâyesi bu. Belki de etrafınızda hâlâ devam eden, tanıdık bir öykü. Bu satırlar, yüreğimizdeki son sevgi kırıntılarını korumak, dünyayı biraz olsun sevgiyle ısıtmak için yazıldı. Kirletmeyelim bu güzelliği; birbirimizi sevelim, içimiz umutla dolsun.