Kendisiymiş Gibi

Şehir insanı, kökleri havada, gövdesi dimdik ama içi kurumuş bir ağacı andırıyor. Dışarıdan sağlam görünse de, aslında her an dağılacakmış gibi titriyor. Tuğba Gürbüz, bu kırılganlığı soğukkanlı bir dille anlatıyor; çünkü burada duygular bile gerçek değil, sadece birer yansıma. Kent, kendi kabuğuna çekilmiş, nefes aldırmaz olmuş; bu boğucu hava içinde insanlar da anlam arayışına düşüyor. Anneliğin, evliliğin, ilişkilerin gölgesinde kaybolan varoluşlar, aslında hep bir "gibi" yaşayıp gidiyor. *Kendisiymiş Gibi*, yabancılaşmayı kanıksadığımız hayatlarımıza mesafeli bir bakış sunuyor. Sade, vurgu yapmadan, ama derinden sarsan bir anlatı. Sanki biri fısıldıyor: "Bak, aslında hiçbiri kendisi değil.