Kendini Tanımadan Ölmek Korkusu

Yaşadığımız dünyanın gürültüsü içinde kaybolan benliğimiz, zamanın acımasız akışında unutulan sorularımız... Mahmut Coşkun’un satırlarında, çocukluğumuzun sokaklarından bugüne uzanan bir yolculuk başlıyor. Her adımda, tanıdık ama bir o kadar da yabancılaşmış yüzlerle karşılaşıyoruz: Ailemizle aramızdaki mesafeyi büyüten sessizlikler, çevremizdeki kalabalığın içinde hissettiğimiz yalnızlık, geçip giden yılların ardında bıraktığı boşluk. Gecenin karanlığında yükselen bir çığlık gibi, içimizdeki sesi duyurma çabası bu. Kitap, başkalarının hikâyelerine ağlarken kendi hayatımızın kıyısında kalakalanlarımızı anlatıyor. Toprağı başkalarının mezarlarına serperken, kendi cenazemize yetişemeyenlerin trajedisini sorguluyor. Her satır, aslında bizden bir parça taşıyor; tanımadan geçip gittiğimiz benliğimize, fark etmeden savurduğumuz anlara dair bir ayna tutuyor. Coşkun’un öyküleri, sıradan günlerin içinde gizlenen.