Kendini Merak Eden Ağaç

Deniz kenarına uzanan ağaçlı yolun iki yanında, okulundan koşarak dönen bir çocuk ile henüz ne olduğunu bilmeden topraktan fışkıran bir fidanın sessiz dostluğu başlar. Günler, güneşin altın rengiyle ısınır, kumruların kanat sesleriyle dolar, kırlangıçlar gökyüzünde dans ederken bu ikili arasında su paylaşılır. Doğa, herkesin ortak evi gibidir; rüzgârın fisıltısı, yaprakların hışırtısı, toprağın kokusu... Hepsi onlarındır. Bir gün, patikada duyulan ayak sesleriyle her şey durur. Çocuk, saçlarını geriye atar, gözleri merakla parlar. Kumru başını çevirir, kırlangıçlar havada asılı kalır, güneş bile sanki bir anlığına durup bakar. Ne oldu? Kimse bilmez. Ama o an, herkesin dikkati tek bir noktada buluşur. Sessizlik, her şeyi sarmalar. Belki de bu, merakın ve dostluğun en saf halidir.