Kendini Arayan Adam

Gittiğinde onu sonsuza dek kaybettiğimi kabullenmemi istemişti. Unutmanın bu şekilde daha kolay olacağını, acının zamanla hafifleyeceğini söylemişti. Sanki yarayı sarmak için son bir çaba gibiydi tüm bu sözler. Ama gerçek öyle değildi. Onu yok saymak, kederi dindirmek bir yana, daha da derinleştiriyordu hasreti. İnsan, kaybettiği kişiyi zihninden sildikçe, onu daha çok anıyordu sanki. Peki, neden böyle bir öneride bulunmuştu? Belki de kendi acısını bastırmak için bir yoldu bu. Ya da beni korumak adına yaptığı bir hataydı. Ama ne olursa olsun, kaybın ardından gelen sessizlik, özlemi daha da katlanılmaz kılıyordu.