Kendine Tapan Kadın

Suat Derviş’in unutulmuş bir romanı, yetmiş yılı aşkın sürenin ardından yeniden okurla buluşuyor: *Kendine Tapan Kadın*. 1947’de *Gece Postası* gazetesinde tefrika edilen bu eser, yazarın *Fosforlu Cevriye*’den hemen önce kaleme aldığı, toplumsal yaraları cesurca deşen bir hikâye. Sınıf çatışmalarının, insani zaafların ve çıkarcı hesapların gölgesinde, genç bir kadının çocukluk travmasının nasıl bir yıkıma dönüştüğünü adım adım izliyoruz. Sârâ’nın zalimliği, aslında kendine açtığı derin bir yaradan başka nedir ki? Selim İleri’nin önsözü ve Serdar Soydan’ın titiz araştırmalarıyla gün yüzüne çıkarılan bu roman, Derviş’in edebi mirasının önemli bir parçası. Yazar, insanın kendisinden başkasını gerçekten sevip sevemeyeceği sorusunu, acımasız bir gerçeklikle ortaya koyuyor. Sârâ’nın hikâyesi, okuru soluksuz bırakacak kadar çarpıcı; hem topluma hem de bireye yöneltilmiş keskin bir ayna.