Kendine Açacağın Bir Pencere

Bir tohum, toprağa düştüğünde kendi yolunu çizmeye başlar. Dışarıdan bakıldığında yalnızca küçük bir çatlak gibidir belki, ama içindeki yaşam, sessizce filizlenir. Kabuğu kırılır, kökleri derine uzanır, dalları göğe doğru yükselir. Başkalarının "Ne oluyor sana?" soruları, onun büyüme serüvenini durdurmaz. Çünkü bir ağaç olmak, sabır ve kararlılık ister. Kimsenin onayı beklenmez; rüzgârın yönü, güneşin açısı ya da toprağın derinliğiyle kendi yolunu bulur. Doğa, acele etmez. Bir gecede yeşeren, bir anda büyüyen hiçbir şey yoktur. Tohumun çatlaması, filizin ışığa uzanması, yaprakların gölge olması zaman alır. Her adım, kendi ritminde ilerler. Sen de kendi toprağında, kendi zamanında büyü. Başkalarının sözleriyle değil, içindeki sesle şekillen. Çünkü gerçek dönüşüm, ancak kendi köklerini bulduğunda mümkün olur.