Kendimle Hasbihal

Gülsemin Konca’nın satırları arasında dolaşırken, sessizliğin en gürültülü yerinde bulursun kendini. Hüzün, bir fısıltı gibi sokulur yüreğine; mutluluğun gürültüsünü bastırır usulca. Acı çekersin, son nefesinmiş gibi gelir, ama yaşam sürer. Adına hayat denir ya, aslında yaşadığın mı yoksa kaçırdığın mı ağır gelir, seçemezsin. Kendinden uzaklaşır, en çok da kendini unutursun. Yılların yükünü bir "peki"ye sığdırır, kabullenir ya da vazgeçersin. Fedakârlık sandığın her şey, bir gün kendi haklarına tecavüz olur. İnsanlar da zaten bizim yüklediğimiz anlamlardan ibaret değil midir? Düşer, kalkarsın; her seferinde yalnızlığın daha derin bir katmanını keşfedersin. Yaşadıkların mı yoksa yaşayamadıkların mı daha ağır, bilemezsin. Keşkeler biriktirirsin bir kutuda, açıp açıp "keşke" diye inlersin. O kutuyu artık kapat. Karanlıkta kalmış umut odana ışık girmesine izin ver. Engellerin en büyüğü, hep senin önünde duran.