Kendimi Doğurmadan Hemen Önce

İnsan, bazen bir yumak gibi dolanır kendi içinde; bir ucunda çocuksu merak, diğerinde yılların yorgunluğu. Çağla Çinili’nin ilk romanı, bu karmaşanın tam ortasında duruyor. Hayat, lezzetiyle sarhoş eden ekmek gibidir; tadına doyulmazken birden acılaşır, çiğnendikçe çoğalır ağızda. İyi ile kötü, suçlu ile masum aynı bedende soluk alırken, kapılar yine de "benim" diyen tanıdık sese açılır. Bazen derimiz yara olur, saçlarımız dökülür; stresin, üzüntünün izleri bedene kazınır. İnsan, böcek olmaya özenmez belki, ama sinirlenince kabuk bağlayan, kepeklenen bir varlığa dönüşür. Dışarıdan bakınca tiksinilen, içerden yaşanınca kaçınılmaz olan bu hal, Çinili’nin sayfalarında apaçık serilir. Okur, çağlayan misali akan bu öykülere dalarken, kendini de o karmaşanın içinde buluverir.