Kendi ve Siyah

Sabahların gri soluğunda, yalnızlığın ağırlığını taşıyan bir adam var bu sayfalarda. Her gün yeni bir tereddütle uyanıyor, mevsimlerin değişimine inat, içindeki boşluğa bakıyor. Hüzün, ona artık bir yoldaş gibi; nar çiçeklerinin bile içine işlediği bir melankoli. Rüyalarını çözmek değil, onlarda kaybolmak istiyor – belki de ölmek. Yaşamın çürüyen yanlarına tutunup yeşerecek bir şeyler arıyor, ama umut, avuçlarından kayıp gidiyor. Yine de içinde bir nehir akıyor, bir yıldız yanıyor. Tutunacak bir dal bulamayan elleri, ölümün soğuk nefesini hissediyor. Peki, bu endişe nasıl silinir? Ya da ölümün neşesi nasıl başlar? Soruların peşinde, karanlıkla aydınlığın sınırında dolaşıyor. Kırılgan, çaresiz, ama bir o kadar da gerçek.