Kendi Halinde Çabalar

Mezarlıkta dolaşırken gözü, isimsiz bir mezarın solmuş çiçekleri üzerinde gezinen beyaz bir kelebeğe takıldı. Rüzgârın kanatlarına eşlik ettiği o narin varlık, sanki sessiz bir uyarı gibiydi; uzaktan dokunup geçen, ne varlığını dayatan ne de kaybolup giden. Bir anlığına orada olmadığını, zamanın dışında bir yerde süzüldüğünü hissetti. Kelebeğin o masum uçuşu, günün ağırlığını bir nebze olsun hafifletmişti. Belki de bu kadarı, şimdilik yeterliydi.