Kendi Halinde Bir Ölü

Gün doğarken adımladığınız her sokak, bir vedanın sessiz çığlığına dönüşür bazen. Dışarı çıkmakla ölmek arasındaki o ince çizgide, içine sızan ışık, karanlığın kucağında bir can bulur kendine. Oysa her son, yakılmamış bir ateşin huzurudur aslında; toprağın derinliklerinde, aşkın bedende bıraktığı sıcaklıkla dans ederken. Karıncaların ayak sesleri, çocukluğun unutulmuş düşlerini arar durur çiçeklerin arasında. Kalabalığın içinde kaybolmak, büyümenin en büyük kâbusudur belki de. Geceler uzadıkça uzar, ta ki uyanıp her şeyin yeniden bir çocuğun gözleriyle başladığını fark edene dek.