Kenbaz

Gözlerini her açtığında, dünyanın sessiz kuşları kanat çırparak ona doğru süzülürdü. Parmaklarının izi, yüreğine dokunan bir hatıra gibi belirirdi her defasında; birleşen ellerin sıcaklığıyla içindeki fırtınalar diner, kaybolan umutlar yeniden kanatlanırdı. Yalnızlık, mevsimlerin değişimiyle birlikte çiçek açan bir ağaç gibiydi artık; sadece senin bakışların, her an yanında olduğunu fisıldardı. Sanki ellerin, gözlerinle birlikte hep oradaydı, hiç ayrılmamış gibi. Bu buluşma, zamanın ötesinde bir kelebeğin kanat çırpmasıydı; hafif, ama kalbe işleyen.