Kenarda

Pencereden dışarıya baktığında, gözlerinin önünde beliren görüntüler bir türlü sabit kalmıyordu. Bir sokak, bir gölge, bir anı... Hepsi gelip geçici, bulanık izler gibiydi. Eskiden ne olduğunu hatırlamak istemiyor, hatta hatırlayanın kendisi olup olmadığını bile sorguluyordu. Geçmiş, sanki ulaşılamaz bir kıyıda, çatlamış bir aynanın ardında kalmıştı. Şimdiyse, içinde bulunduğu bu tuhaf boşlukta, ne olduğunu anlamaya çalışmaktan vazgeçmiş gibiydi. Belleği, sanki başkasına aitmişçesine uzak ve yabancıydı. Zamanın akışı içinde kaybolmuş, ne geçmişi ne de bugünü tam olarak kavrayabilen bir bilinmezlikte sürükleniyordu.