Kemik İnadı

Asuman Susam’ın *Kemik İnadı*, dünyayı bir ten gibi sarıp sarmalayan şiirin çıplaklığını arıyor; o çıplaklık olmadan nasıl duyumsanır ki hayatın derisi? Yazar, sarmaşıklara, kır çiçeklerine dolanırken, kuşların gagasında, yutaklarında, kursaklarında yeniden doğan bir dili keşfediyor. Sözcükler, çamurla yoğrulmuş, sindirim sisteminin en hassas noktalarından süzülüp geliyor; taşlıkta öğütülmüş, sonra kusulmuş gibi. Her dize, bir siklonun izini sürüyor, kansız ölümlerin gölgesinde yeşeren ağaçların altında yürüyenleri anımsatıyor. Boşluk sandığımız yerler alacakaranlıkla dolup taşıyor; hafıza, tekil mi yoksa kolektif mi, belli değil. Kim bu sesi bozan, özne mi nesne mi, iç çatışmanın hangi yanında duruyor? Susam, şiiri bir iç hesaplaşmaya dönüştürüyor; kelimelerle değil, onların gölgeleriyle konuşuyor. Düşüncenin kıyılarında gezinen bu metin, unutulmuş bir dilin peşinde.