Kemankeş

Bir zamanlar, sessizliğin en derin notalarını keman tellerine taşıyan bir adam vardı. Elleri, tellere dokunduğunda değil, yüreklere dokunduğunda anlam kazanıyordu sanki. Her satırında, çekip gidenlerin izini süren, onların ardından fısıldanan bir ağıt gizliydi. Bu roman, kaybolanların değil, geride bıraktıkları yankıların peşine düşüyor. Sözcükler, birer ok gibi fırlatılmış; kimi hedefi buluyor, kimi boşluğa düşüyor. Ama her biri, bir zamanlar var olmuş bir dokunuşun izini taşıyor. Yirmi dört saatlik bir günün içinde, ömürlük bir yolculuğa çıkıyor sayfalar. Kimi zaman bir nefes kadar yakın, kimi zaman bir hayal kadar uzakta duran o "merhaba"yı arıyor. Ve belki de, asıl hikâye, hiç konuşulmayanlarda saklı.