Kemalat-ı Davud’tan Sohbetler

Davud’un kemalatına uzanan yolda, gerçeklikle zan arasında kaybolan bir yolcu var. Üç, aslında birden fazlası değil; çoğulluk dediğin, sadece algıda şekillenen bir yanılsama. Kendini ararken bulduğun her şey, zannın ötesine geçemiyor. "Ben kulumun zannı gibiyim" sözü, hakikati arayanın kapısını aralıyor. Ümit’in peşinden giden, sonunda kendini bulur; can, ancak o anın içinde anlam kazanır. Bu yolculuk, varlığın derinliklerinde kaybolup yeniden doğmanın hikâyesi. Sözcükler, sessizliğin gürültüsünü aşmaya çalışırken, okur da kendi içindeki hakikati sorgulamaya davet ediliyor.