Keloğlan'ın Sevinci

Köyün uzak yollarından, kuru derelerin, çiçeksiz bayırların üzerinden geçip geldim. Uzaklardan evimiz gözüktüğünde her şey aynıydı, tek bir şey hariç: ben orada değildim. Kapıyı çalınca annem karşıladı beni. Gözleri önce ellerime kaydı. "Eğer boş geldinse, geri dön," dedi. Gülümseyerek yanıtladım: "Boş değil." İçeri girdim, getirdiğim kutuyu kilimin ortasına bıraktım. "Açıl sofram açıl," diye mırıldanınca kutu birden açıldı. Gözlerime inanamadım. Sofrada ne ararsan vardı: sıcak ekmekler, taze peynirler, ballı börekler... Sanki bütün nimetler bir araya gelmişti. Bu gördüklerimi nasıl anlatacağımı bilemiyorum. Belki de cennetten bir parça düşmüştü önüme.