Kelimelerle Sevişmek

Boğaz’ın serin sularında yankılanan bir şarkı gibi akıyor bu hikâye. Gözlerini kapadığında duyduğun o tanıdık ezgi, dalgaların kıyıya vurduğu her an yeniden doğuyor. Eller omuzlarında, nefes alıp verişlerin birbirine karışırken zaman duruyor sanki. Vapur uzaklaşıyor, martılar havalanıyor, sen ise sadece izliyorsun; nasıl da kayboluyor her şey o mavinin içinde. Güneş batarken ağır ağır suya gömülüyor, sesler ıslanıyor, kelimeler eriyip gidiyor. Seninle birlikte. Bir şarkının nakaratı gibi tekrarlanan anlar, bazen acıtıyor, bazen sarıp sarmalıyor. Ya sen deniz olsaydın, o mavi derinlikte kaybolmak ne kolay olurdu. Ya da belki, sadece belki, mavinin kendisi olmak...