Kelime Defteri

Çocukluğunda öğretmeninin verdiği bir alışkanlık, zamanla hayatının sessiz ritüeline dönüşmüştü: ince, uzun bir defter, alfabetik sıralanmış sayfalar, her yeni kelimeyle birlikte büyüyen küçük bir sözlük. O defterde sadece anlamlar değil, cümleler de yer alırdı; kelimeler, kendi elleriyle yazıldıkları kâğıtta can bulurdu. Yıllar sonra, o defterin izini sürmeye karar veriyor yazar. Acaba farkında olmadığı kelimeler de var mıydı? Yoksa her biri, zaten bilinçli seçilmiş miydi? Aşk, ilk sayfada yerini alıyor; ezelden beri oradaymış gibi. İnsaniyet, tüm kavgaların üstünde duran bir kavram olarak beliriyor. Bahçede solgun düşerken, saçlarına takmak için yanıp tutuştuğu yabani lavanta, doğanın onu nasıl onardığını hatırlatıyor. Nergisler, gül ve lalenin gölgesinde bile kendi devrimini yaşatıyor. Karadeniz, denizden farklı bir kimlik taşıyor; fırtınalarıyla, özgün sesiyle. Çay, olmasaydı eksik kalacak bir nimet.