Kelebeğin Yirmi İki Günü

Özgür, zamanın acımasız akışına karşı isyan ediyordu. Her anın içindeki boşluğu doldurmak, geçmişin yükünü sırtlamamak için kaçmak istiyor, ama kaçtıkça daha derin bir çıkmaza sürükleniyordu. Dünü hatırlamak mı, yoksa unutmak mı daha zordu? Yaşadıkları mı yoksa yaşayamadıkları mı yüreğini daha çok kemiriyordu? Bugün, sadece bir ara duraktan mı ibaretti, yoksa anlamını kendi elleriyle mi yaratacaktı? Yarın ise belirsizliğin ta kendisiydi: Bir kehanet mi, yoksa boş bir hayal mi? Zamanın sırrını çözmek mümkün müydü, yoksa her çaba, kör bir kuyuya taş atmaktan farksız mıydı? Özgür, bu soruların peşinde kaybolurken, cevapların değil, belki de sadece yeni soruların peşine düşecekti.