Kelebeğin Umudu

Günleriniz aynı ritimde akıp gidiyor; sabahın ilk ışıklarıyla uyanıyor, alışkanlıklarınızın zincirinde dönüp duruyor, gece karanlığında kayboluyorsunuz. Hayat, size tekrarlayan bir senaryo gibi geliyor: aynı yüzler, aynı sözler, aynı hayal kırıklıkları. Başkalarının beklentilerine uymak için kendinizi parçalara ayırıyor, her role farklı bir maske takıyorsunuz. Kızgınlıklarınız, yarışlarınız, hırslarınız arasında kaybolurken sevgi bir lüks, mutluluk ise uzak bir hayal gibi kalıyor. Her şeyi değiştirmek için bir el uzanmasını beklerken, aslında kendi ellerinizle ördüğünüz duvarların içinde sıkışıp kalıyorsunuz. Neden böyle yaşıyorum, diye sorup duruyorsunuz kendinize. Oysa başınızı kaldırıp etrafınıza baksanız, her şeyin sandığınızdan farklı olduğunu göreceksiniz. Gözleriniz görüyor, kulaklarınız duyuyor, elleriniz tutuyor, ayaklarınız sizi taşıyor. Kaybettiğinizi sandığınız her şey, aslında hâlâ sizinle..