Kekre

Çınar, beklentilerin ağırlığı altında ezilen bir adam. Hayallerinin peşinden koşarken, gerçeklerin acımasız yüzüyle karşılaşır; her umut, zamanla içini kemiren bir sancıya dönüşür. Sigarasının dumanı gibi savrulan anlar, hayatın kırıntılarını toplamaya çalışırken, eksikliğin hep içinde olduğunu fark eder. Oysa bu eksiklik, yalnızca kısa süreliğine kabul edildiğinde, gerçeğin ta kendisi oluverir. Başkalarının sesleri arasında kaybolan Çınar, varoluşunu tamamlamaya çalışırken, bedeninden bedene savrulan bir yolculuğa çıkar. Tavırları değişir, içselleşir; zihni, ruhu ve sesi birleşir. Ama gördüğü, yalnızca birlikte olduğu anlardır. Tükenişin eşiğinde, acının derinliğini ölçerken, asıl acıtanın canından çok, umutların peşinde kaybettikleri olduğunu anlar. Hayat, kırıntılarla yetinmek zorunda bırakır insanı.