Kehribar Zamanında Aşk

Münevver, soğuk bir kış gününde elini onun avucuna bırakırken, parmaklarının arasındaki sıcaklığı hissetti. Bu dokunuş, nazik ama güçlüydü; sanki kırılmasından korkar gibiydi. Başını kaldırdığında, karşısında kehribar rengi gözlerle buluştu bakışları. O an, aşkın da kehribar gibi olduğunu düşündü. Zamanla, sabırla, emekle şekillenen bir hazine... Aşk, tıpkı bir ağacın reçinesi gibidir. İlk başta önemsiz, hatta göz ardı edilen bir damladır. Yıllar geçer, fırtınalar savurur, yağmurlar döver, güneş yakar, karlar örter. Ama o, tüm bu zorluklara dayanır ve sonunda ışıltılı, değerli bir taşa dönüşür. Kehribar gibi... Bu dönüşüm herkese nasip olmaz. Sabretmek, emek vermek, hoşgörülü olmak, vefalı kalmak gerekir. Zorlu süreçlerde birbirine sıkı sıkıya tutunabilenler, sonunda aşkın en güzel halini yaşar. Kehribar zamanında aşk, işte bu anların adıdır.