Kehribar Gözyaşları

Zehra’nın içindeki yangın, ne Zeynep’in tesellileriyle sönüyor ne de zamanın yumuşatıcı dokunuşuyla dinmeye yüz tutuyordu. "Yüreğim zincirli kaldıkça, bedenimin özgürlüğü neye yarar?" diye fısıldarken, sesi annelik acısının en çıplak haliyle çınlıyordu. Bu sözler, sadece bir kadının değil, her kaybolan çocuğun ardından yıkılan bir dünyanın da yankısıydı. Kehribar Gözyaşları, insanın içindeki fırtınaları kâğıda döken bir yolculuk. Sayfalarında dolaşırken, bir an kahkahalarınız gökyüzüne savrulacak, bir an gözyaşlarınız kehribar damlaları gibi ağırlaşacak. Hüzünle umut, sabırla isyan, sevgiyle öfke iç içe geçerken, siz de öykünün bir parçası olacaksınız. Her satır, bir annenin çığlığını duyururken, her karakter, sizin de yüreğinizde bir iz bırakacak. Kayıpların gölgesinde kalan yuvaların, sessiz çığlıklarının romanı bu... Okudukça, durup düşüneceksiniz: Acaba ben de bu hikâyenin neresindeyim?