Kefendeki Misket

Çocukluğunun sessiz tanığı olan o kayık, arkadaşının naaşını taşıyarak evlerinin önüne yanaştığında, herkesin gözü yaşlıydı. "Cennete gitti," diye fısıldadılar. Dua okundu, baş sağlığı dilendi. Annesine verdiği söz aklındaydı: O gün üzülmeyecekti. Ama sözünü tutmak ne mümkündü... Misketleri kaybolmuştu bir kere. Son hatırladığı, mezarlığa giderken poşetin içinde cebine koyduğuydu. Arkadaşlarını da peşine takıp mezarlığa döndü. Tepeye kurulmuş mezarlık, yağmurun ardından çamur içindeydi. Her yeri didik didik aradılar; çalı diplerini, taş aralarını... Nuri'nin mezarı kaymış, toprak altına gömülmüştü sanki. "Misketler de toprağın altında kalmıştır belki," diye düşündüler. Kazmaya başladılar. Birden eli garip bir şeye değdi... Ama misketlerini bez poşete koyduğunu çok iyi hatırlıyordu. Yunus Emre Özsaray, "Tahir"in gözünden anlattığı bu dokunaklı hikâyeyle, çocukluğun o kırılgan dünyasına ustaca dokunuyor..