Kedi Uykusu

Funda Kara’nın *Kedi Uykusu*, günün ilk ışıklarıyla aralanan perdelerden sızan bir şiir gibi akıyor sayfalar boyunca. Her dizede, nefes alıp verişimizin ritmiyle dans eden bir duygu var; bazen alev alev yanan bir kor, bazen de Ankara’nın sonbahar rüzgârında savrulan yapraklar gibi hafif. Kadınlık, anne karnındaki kedilerin kordonları gibi dolanıyor boynumuza, acıtıyor sanırken bir bakmışız bahar eşiğindeyiz. Sabah ezanının aydınlığı, bembeyaz evlerdeki kapkara kedilerin sessizliğinde eriyor; yılların körlüğü, bir anda görülen bir rüya gibi dağılıyor. "Sen" ile "Zen" arasında salınırken, direncimizi kırıyor, kabule varıyoruz. Ağustos sıcağında kaybolduğumuz yollarda, yine kendimizi buluyoruz – hem kayıp hem de evde. Kara’nın kaleminden dökülen her sözcük, bir ninni gibi sarıyor içimizi; bazen hüzünlü, bazen umutlu, ama her zaman gerçek. Uyanışın ve uykuya dalışın arasında, bir yerlerde, varlığımızın izini sürüyoruz.