Keder Ektim Yüreğime

Halil Manuş’un *Keder Ektim Yüreğime* adlı eseri, insanın içine işleyen bir hüzünle örülü dizelerden oluşuyor. Şair, yüreğine ekilen kederin izlerini, samimi ve yalın bir dille okurla paylaşıyor. "Ne var?" diye sorulmasından kaçınan, sevgisizliğin soğukluğunu derinden hisseden bir ses var burada. Gülümsemenin ardındaki acıyı, kırık bir gönlün çektiği hasreti, artık dönüşü olmayan yolların hüznünü anlatıyor. Dizeler, boşuna çağrılara kulak asmadan, geçmişin anlık mutluluklarını sayarken bile içindeki ağırlığı taşıyor. "Gel" demenin nafile olduğunu, kırıkların onarılamayacağını bilen birinin sesi bu. Kimseye dert yüklemek istemeyen, yalnızlığın yükünü kendi omuzlarında taşımayı seçen bir ruhun feryadı. Manuş, sözcükleri ustalıkla işleyerek, okurun içindeki o tanıdık acıyı uyandırıyor; belki de hepimizin bir yerinde saklı olan kederi.