Kaypakkaya & Akıl ve Aksiyon Duygusu

İbrahim Kaypakkaya’nın son yolculuğu, baharın o umutlu yeşiline bürünen topraklarda başladı. Hücresine bir daha adım atmadı. Gidenlerin ardından açan çiçekler gibi, gökyüzü hâlâ masum bir mavilikle gülümsüyordu; yerdeyse utançtan kızaran bir dünya vardı. Kan kırmızısı gelincikler rüzgârda fısıldaşıyor, menekşeler ve papatyalar bile bu acıya ortak oluyordu. Sardunyaların yeşil yaprakları, sümbüllerin ince gövdeleri, her biri birer ağıt gibiydi. Baharın taze fideleri, koparılan hayatlar gibi yeniden yeşermeye çalışırken, ters laleler gözyaşlarını toprağa bırakıyordu. Bu mevsim, sadece çiçeklerin değil, unutulmayan isimlerin de mevsimidir. Adanmış hayatların izinde, bir direnişin ve kaybın öyküsü...