Kayıp Şecere

Uso Dayı’nın evi, mahallenin en tenha köşesindeydi. Parasız kaldığında kapısından adımını atmaz, günlerce evden çıkmazdı. 12 Eylül günleri geldiğindeyse sokaklar bomboş kalmıştı. Askerler, her evden birkaç kişiyi apar topar götürüyor, boş bir araziye topluyorlardı. Uso Dayı’nın sokağı da bu kaderden nasibini aldı. Komşu kadınlar, günler sonra onu hatırladıklarında çok geç olmuştu. Askerlere yalvardılar, "Hiç olmazsa yemeğini götürün," dediler. Ama onlar, "Biz kimsenin hizmetkârı değiliz," diye kestirip attılar. Nöbet değişimiyle gelen yeni astsubay, kadınların feryadını duyunca yıkık dökük eve yöneldi. Kapıyı açtıklarında Uso Dayı’yı, kavalına sarılmış halde buldular. Artık çok geçti.