Kayıp Ruhlar Lisesi 3

Bazı çocuklar dünyaya adeta bir çiçeğin taç yaprakları arasında açar; sevgiyle sarılır, ışıkla beslenir. Bazılarıysa soğuk bir mezarlığın taşları arasında filizlenir gibi büyür: kökleri çürük toprağa saplanmış, dalları kırık, yaprakları solgun. Bu çocuklar, ruhlarını kaybettikleri yerde, sessiz bir boşlukta yaşamaya mahkûm olur. Sevgi nedir bilmezler, çünkü hiç tadamadılar. Merhamet onlar için yabancı bir sözcüktür; acıma duygusu, içlerinde çürüyüp giden bir tohumdan ibarettir. Büyüdükçe rüzgârın önünde savrulan kuru yapraklar gibi oradan oraya sürüklenir, yıkık dökük evlerin, soğuk yurtların, karanlık sokakların arasında kaybolurlar. Kaplarına sevgi konmadığı için, ellerinden sadece boşluk akar. Kimse onlara nasıl seveceğini öğretmemiştir; öğrenemedikleri için de başkalarına veremezler. Hayat, onlar için bir kayıp ruhlar lisesidir: dersleri acı, öğretmenleri yalnızlık, sınıflarıysa unutulmuşluğun gölgesinde uzanan koridorlardır.