Kayıp Konuşmacı

Gün batarken yorgun raylar, içimizdeki sessiz nehri andırıyor; kuşlar, yağmur damlaları ve solgun gelincikler gibi geçip giden anların peşinde. Gök mavisine karışan uçaklar, bir yerlere gitmenin huzurunu taşıyor sanki. Adres sormak, olgunlaşmamış meyvelerin buruk tadını hatırlatıyor; boş şeylerle dolu bir akşamüstü, sokak kemancısına uzatılan bozuk paralar gibi. Eski denizleri bulandırıp yeniden karıştırmak, telefonda duyulan tanıdık bir ses kadar güzel değil mi? Kaybolan sözcükler, unutulan hikâyeler ve zamanın tozlu sayfalarında izini sürdüğümüz o kayıp konuşmacı, belki de hiç ulaşamayacağımız bir istasyonda bekliyor bizi.