Kayıp Hayatlar 2

Kışın ilk sert soğuğunun bastırdığı 2012 yılında, daha gün ışımadan bir hikâye zihninde canlanıverdi. Sayfalar dolusu satırlar, kalemi elinden bırakamadan akıp gitti kâğıda. Sabah kahvaltısında, trende, işe giderken bile not defteri hiç kapanmadı. O günün sonunda "Top Oynayan Çocuk" şiiri tamamlandı; dizelerine bir ömrün izleri sinmişti sanki. Ama bu, sadece bir başlangıçtı. Kadının sesi, suskunluğunu bozarak "Kayıp Hayatlar" şiirini doğurdu. Ne var ki hikâye, yazarını bırakmaya niyeti yoktu. Üçüncü bölüme gelindiğinde fark etti: Artık şiir değil, roman yazıyordu. Gözünün önünde bir film şeridi gibi akan yaşamlar, kelimelere döküldü. İki yıl süren bu yolculuk, aşkın sıcaklığını, hasretin burukluğunu ve sevginin derinliğini sayfalara taşıdı. Ancak hikâye bitmedi; bitemezdi. "Geçmişin Ayak Sesleri" susmak bilmiyordu. Olaylar birbirini kovaladı, kalem durmaksızın yazdı, yüreklerdeki fırtına dinene dek. İşte.