Kaybolmuş Hüzünler Müzayedesi

Dünyada öğrenilmesi en zor şeyin sevmek olduğunu, kaybedince anladık. Alfabeyi çözerken parmaklarımız acırdı belki, yemek yaparken ilk denemelerimiz yanık kokardı, mesleğimizi öğrenirken birkaç maaşımızı kaybetsek de, hiçbiri sevmeyi öğrenirken yaşanan acıya benzemezdi. Sevdiğimizi yitirmenin boşluğunda, büyük bir ikramiyenin hayalini kurup da elinde avucunda hiçbir şey kalmayanlar gibi, sessizce kendi kabuklarımıza çekildik. Hayat, bu kadar acımasız olmayı neden seçmişti? Sevmek, neden bu kadar sancılı bir ders olarak karşımıza çıkıyordu? Kaybın gölgesinde, içimizdeki hüzünleri bir bir sayarken bulduk kendimizi.