Kaybolan Ses Ozan Nesimi

Resul, yaşlı adamın anlattıklarına kulaklarını tıkamış, gözlerini uzaklara, Dicle’nin akışına çevirmişti. Nehir, yılan misali kıvrılarak geliyor, nice dilden hikâyeleri sırtında taşıyarak toprağın susuz yüzeyine can veriyordu. Herkesin umutlarını, korkularını, hayallerini bir arada taşıyan bu kadim nehir, ihtiyarın fısıltılarını bile bastıracak kadar güçlüydü. Resul’ün içine dolan ezgi gibiydi Dicle’nin sesi; hırçın başladığı yolculuğunu bir dervişin dinginliğiyle tamamlayan bu nehir, ona Bağdat’ı, hatta zindanlarında bir yıl boyunca Nesimi’yi tutan ihtiyarı bile affettiriyordu. Şehir, Zühre’yi ateşlerle var edip sonra bir dokunuşla yok eden bu gizemli adamın hikâyesi, artık Resul için geride kalmıştı. Dicle’nin çağrısına uyarak oradan ayrılıyordu.