Kaybolan Devran

Yalnızlık, kimi insanlar için bir kâbus değil, bir okuldur. Dervişin sessizliğinde, dahinin düşüncelerinde, delinin çığlıklarında hep o vardır. Bazı adamlar, bu dünyada tek başlarına yürümeyi seçer; karanlığa haykırır, hayatla didişir, kendi sonlarını elleriyle hazırlar gibi tetiği çekerken bile namlunun ucunda dururlar. Bir kadınla paylaşmaya kalksalar bile yalnızlıkları, arkalarında bir ordu gibi büyüyerek onları kovalar. Sırtlarında albatros misali taşıdıkları bu ağırlıkla dağlarda savaşır, meyhanelerde içki içip kaderlerine lanet ederler. Ama sevmekten, güzeli aramaktan da asla vazgeçmezler. Kaybolup gitmenin, yok olmanın bedelini ödeseler bile... Bu hikâye, bir kadının ördüğü ipin ucunda can veren tüm o yalnız adamlaradır.