Kavimler Köprüsünde Kaynaşma

Anadolu’nun kadim topraklarına uzanan yolculuk, bir nineden dökülen sözlerle başlar. Hamide Kaya, keçilerin, koyunların göl kıyısındaki açgözlü yürüyüşünü anlatırken farkında değildir; bu hikâye, bir kavmin kaderini değiştiren susuzluğun öyküsüdür. Toprak, hayvanların tırnakları altında toza dönüşürken, göç de kaçınılmaz olur. Kadınlar, çocuklar, yaşlılar ve sürüler, güneşin peşinden batıya akar. Yıllar sonra, denizin kenarındaki köprüde durduklarında ise bilmezler ki, ayak bastıkları yer, Kavimler Köprüsü’dür – geçmişin izlerini taşıyan Anadolu. Bu sözler, bir çocuğun hafızasında yer eder; teyzesiyle birlikte duydukları, ama anlamını yıllar sonra kavrayacakları bir mirastır. Kuruyan gölün ardında bıraktığı boşluk, sadece su değil, bir yaşam biçiminin de sonudur. Ve göç, artık kaçınılmazdır.