Kasırga ve Yaprak

Babamın son nefesini verdiği o geceyi, zihnimde durmaksızın yeniden yaşarım. Karısını acımasızca kaybedişinin hemen ardından, cellatlarının karşısında soğukkanlılığını koruyarak haykırdığı sözler kulaklarımda çınlar hâlâ: "Ben yalnızca bir insanım!" Bu çığlık, yıllar boyu içimi kemiren bir soruya dönüştü. Neden böyle bir şey söylemişti? O anın anlamını çözmeye çalışırken, kendimi deliliğin eşiğinde buldum neredeyse. Gözlerimi her kapayışımda, o sahne zihnimde canlanır; düşüncelerim, düşlerim, hatta varoluşum bile bu tek anın gölgesinde kalır. Sanki geriye, o anı kavramaktan başka hiçbir şey kalmamış gibi.