Kaşif

Kâşif, kayıp bir nefesin peşinde koşar. O uzak, huzurlu diyarın kokusunu içine çekmek istercesine, her zerresiyle arar onu. Dileğini bir ağaca asar; rüzgâr, toprak ve gökyüzü tanık olur bu sonsuz bekleyişe. İzlerin peşinden gider, bulduğu her işaret onu yeni bir düşünceye sürükler. Bir gün, o kutlu nefesin sesi duyulur uzaklardan. Gül yüzlü bir sima belirir ufukta, latif bir koku sarar etrafı. Bu koku, içine işler, dokunduğu her şeyi yakar; Kâşif’in varlığı alev alır, tutuşur. Artık ne yana baksa o vardır, ne duysa ondan gelir. Yerinde duramaz, yola koyulur izini sürmek için. Yolda kimi zaman düşer, kimi zaman neşelenir; düşe kalka ilerlerken ansızın karşısına çıkar o çok özlediği gül sima. O an, dünya durur, sesler kesilir. Geriye sadece bakışların büyüsünde çılgınca atan bir kalp kalır. Bu, eksikliğini tamamlamak için yollara düşen ruhların öyküsüdür.