Kasabanın Pençeleri

Güneşin altın rengiyle ısınan bahçeler, mis gibi toprak kokusu, rüzgârda salınan çiçekler... Bir zamanlar hayallerle örülen ev, sevgiyle seçilen perdeler, sanat eserleriyle süslenen duvarlar vardı. Ta ki her şey değişene, renkler solana, ışık yerini gölgelere bırakana dek. Artık etrafı saran dağlar yükseldikçe yükseliyor, ormanlar iç içe geçmiş dallarıyla karanlığı daha da koyulaştırıyor. Gündüz vakti bile sokaklar sessiz, kapılar ardında fısıldanan sözler havada asılı kalıyor. Kasaba, avını sarmalayan bir yırtıcı gibi, pençelerini yavaşça ama kararlılıkla uzatıyor. Nefes almak bile zorlaşırken, kaçışın imkânsız olduğu hissi tüm benliği sarıyor.